Trwają prace nad kolejnym wydaniem monografii „Rynek książki w Polsce” - podobnie jak w roku poprzednim będzie to 5 tomów, ponad 1700 stron. Całość wyjdzie w listopadzie - premiera na Targach Książki w Krakowie, po raz pierwszy równolegle z wydaniem papierowym ukaże się e-book. „Rynek książki w Polsce”, począwszy od 1998 roku, jest najważniejszym kompendium wiedzy o branży wydawniczej i księgarskiej, a w następnych latach dodano tomy poświęcone branżom poligraficznej i papierniczej oraz tom biograficzny who is who.
Poniżej przedrukowujemy wstęp Łukasza Gołębiewskiego - pomysłodawcy, współaytora i redaktora publikacji - do tegorocznego wydania.

Wesoły Mikołaj (prawda, że uroczy, znalazłem na czyimś blogu) życzy wszystkim moim wesołym czytelnikom wesołych świąt. Wesołych prezentów i wesołej biesiady w wesołym towarzystwie przy wesołej choince. I niech wam będzie wesoło przez cały rok.

Jakiego typu literatura jest najbardziej zagrożona? - pyta „Poligrafika”.
- Nie mówiłbym o zagrożeniach, bo wolę postrzegać digitalizację w kategoriach szansy. Jeśli będziemy skupiać się na zagrożeniu, wówczas możemy stracić szansę na udział w tej cyfrowej rewolucji, a wówczas rynek mediów zostanie zgnieciony przez takie firmy jak Google, Microsoft czy Amazon. Na pewno najdłużej opierać się będzie digitalizacji beletrystyka. Na pierwszy ogień już poszły wydawnictwa fachowe, następne będą zapewne podręczniki.

Pełny zapis rozmowy na stronie Xenny.

Poprzednia recenzja z „Bibliotekarza” do czytania tutaj - link.

W listopadzie do ksiegarń trafi nowa edycja „Rynku książki w Polsce”, tym razem w pięciu tomach, łacznie ponad 1500 stron analiz i informacji o: rynku wydawniczym, księgarskim, poligrafii, przemyśle papierniczym (nowość) oraz who is who, czyli kto jest kim w polskiej książce.

63 proc. wpływów dla wydawców
Przypomnijmy, że dopóki ugoda nie wejdzie w życie, Google nie będzie mogło w sposób komercyjny korzystać z zeskanowanych książek, które w ramach projektu Google Book Search planuje udostępniać w Sieci. Google chce zarabiać sprzedając zarówno zdigitalizowane książki w postaci e-booków, jak i reklamy zamieszczane na stronach, na których wyświetlane będą – zgodnie z ugodą – zeskanowane fragmenty książek. W przypadku sprzedaży e-booków wydawcy (a także autorzy), którzy przystąpili do ugody, otrzymają 63 proc. wpływów. Rozliczeniami z wydawcami zajmować się będzie powołana w tym celu organizacja pod nazwą Book Rights Registry (wcześniej należy się zgłosić, wypełniając stosowny formularz, dostępny także w języku polskim).
Wbrew dość powszechnym obawom i obiegowym opiniom, ugoda dotyczy wyłącznie dystrybucji treści na terenie Stanów Zjednoczonych, w żadnym wypadku nie reguluje praw autorskich w ogóle. I choć pośrednio dotyczy wydawców europejskich (skanowane książki z amerykańskich bibliotek pochodzą z różnych krajów, wydrukowane były w rozmaitych językach), to została zawarta w świetle amerykańskiego prawa autorskiego i nie przenosi się na cały świat, choć Internet ma zasięg globalny. Mało tego, Google zobowiązuje się do respektowania dystrybucji treści tylko na obszarze Stanów Zjednoczonych. – Wprowadzone zostaną specjalne zabezpieczenia w korzystaniu z treści, które rozpoznają protokoły IP – mówi mec. Jeffrey Cunard. – Ponadto respektowane będą tylko karty płatnicze wystawione przez banki amerykańskie. Jak będzie w praktyce? Nie wiemy, ale do technologicznych zabezpieczeń Google trudno nie mieć zaufania, wszak firma jest liderem rynku internetowego.

Ugoda jest kompromisem
Podobno do ugody przystąpili niemal wszyscy amerykańscy wydawcy, w tym firmy zrzeszone w American Publishers Association (90 proc. podmiotów działających na rynku w Stanach Zjednoczonych), a także większość wydawców europejskich (pomimo licznych zastrzeżeń, o których pisaliśmy w Bibliotece Analiz). – Ani jeden duży amerykański wydawca nie odstąpił od ugody i z tego co wiem, tylko jeden europejski – mówi Cunard. – I wcale mnie to nie dziwi – dodaje – gdyż odstąpienie od ugody pozbawia wydawcę kontroli nad treściami, które Google i tak będzie przecież skanować. Pamiętajmy, że ta ugoda jest kompromisem, jaki środowisko wydawców wynegocjowało z Google po długich rozmowach i, przynajmniej w USA, jest powszechnie akceptowana.
Przypomnijmy, że Google nie będzie mogło odmówić wycofania książki z projektu Google Book Search na wniosek wydawcy, który do ugody przystąpił. Przystąpienie do ugody daje większą kontrolę nad własnością intelektualną, a w przyszłości może też dać korzyści finansowe. Każdy wydawca (także polski), który do 4 września nie odstąpił od ugody, automatycznie został nią objęty. Prawdopodobnie ani jeden polski wydawca od ugody nie odstąpił, ale lista wydawców rezygnujących z udziału w ugodzie jest jak dotąd utajniona i zostanie ogłoszona w późniejszym terminie.

Lepiej być na liście „in print”
Jeffrey Cunard zaleca wydawcom zgłoszenie pełnej listy swoich tytułów, nie ważne czy są to pozycje będące w sprzedaży, czy nakłady wyczerpane. Wprowadzając książki na listy „out of print”, Google obecnie korzysta z metadanych pozyskanych z zeskanowanych katalogów, dla wydawcy korzystniej jest jednak być na liście „in print”, gdyż daje to wydawcy większą kontrolę nad zarządzaniem prawami przysługującymi wydawcy.

Kultura nie kurczy się, jak chcą pesymiści, a rozszerza, i to gwałtownie - dzięki coraz powszechniejszemu i łatwiejszemu dostępowi do niej. Nigdy nie będzie w pełni darmowa, ale niskie ceny i ogromny wybór umożliwi nam abonament - wtedy dotrze do nas naprawdę szerokim pasmem. Książka Łukasza Gołębiewskiego zapowiada zmiany, zaś dotychczasowych twórców i dystrybutorów kultury ostrzega przed pozostaniem w tyle.
Grzegorz Sowula, „Rzeczpospolita”

Cyfrowa przyszłość książki nie będzie ani gorsza, ani straszna, ani mniej zyskowna. Łatwo się w niej odnajdziemy i wyjdzie nam ona na dobre – przekonuje w „Szerokopasmowej kulturze” autor „Śmierci książki”. Nowy zbiór refleksji Łukasza Gołębiewskiego wskazuje jednoznacznie, że rynek kultury cyfrowej w dobie przenośnych czytników,  bezprzewodowego Internetu i kreujących czytelnicze wybory sieci społecznościowych ma dużo większe szanse na rozkwit niż w mijającej epoce druku.  Nie stanie się to jednak samo z siebie.  Kluczem do  przyszłości są – według autora – czytniki elektronicznych treści za symboliczną złotówkę oraz wprowadzenie abonamentu na kulturę cyfrową. Na pozór utopijne i samobójcze, rozwiązania te, w kulturze powszechnego ściągania wszystkiego z Internetu, są w stanie sprawić, że i wilk będzie syty i owca cała. Dlaczego?  Na to pytanie Gołębiewski odpowiada w sposób niezwykle przejrzysty, praktyczny i niemal instruktażowy.
Jest to książka mocno wsparta na praktyce i teorii cyfrowej gospodarki. Jej przesłanie powinno zapaść w serce nie tylko czytelnikom i wydawcom książek, ale też wszystkim tym, którzy w niedalekiej przyszłości decydować będą o prawnych uwarunkowaniach ekonomii, w której „byt” zastąpiony zostaje przez „bit”. 
Mariusz Pisarski, „Techsty”

Biblioteka Sony Reader może liczyć nawet 600 tys. e-booków podczas gdy zbiory Kindle, konkurencyjnego e-czytnika firmy Amazon, to obecnie ok. 250 tys. pozycji.

Poniżej mój tekst na temat Empiku z publikacji „Rynek książki w Polsce 2008”.

Poniżej przeczytać można fragment poświęcony działalności Merlina, który publikowałem w „Rynku książki w Polsce 2008”

Co stanie się z kulturą, kiedy straci swoją materialną formę i będzie dostarczana odbiorcy nie jako produkt, lecz jako usługa? W jaki sposób nowe formy komunikacji zmieniają biznesowy wymiar kultury? W swojej nowej książce Łukasz Gołębiewski zastanawia się nad tym, jak wyglądać będzie dystrybucja książek, muzyki, filmów, gazet i innych nośników kultury w momencie gdy e-czytniki(jak np. wypuszczone przez Amazon Kindle) będą sprzedawane jak telefony komórkowe - za złotówkę. Zdaniem autora kultura popłynie wówczas do odbiorcy "szerokopasmowo", w formie abonamentu. "Nadchodzą złote czasy dla kultury" - pisze autor, wbrew obiegowej opinii, że digitalizacja może być zagrożeniem dla biznesu kulturalnego. Wiele uwagi autor poświęca też zagadnieniom ochrony praw autorskich, pisze m.in. o tym, dlaczego do lamusa historii przejdą niebawem sieci darmowej wymiany plików.
Poprzednia książka Łukasza Gołębiewskiego "Śmierć książki | No Future Book" wywołała ożywione dyskusje, nie tylko w Polsce i została bardzo dobrze przyjęta przez krytykę. Tym razem autor stawia jeszcze bardziej wyraziste tezy i umiejscawia przeobrażenia w bardzo bliskim czasie. Jego zdaniem zmiany w sposobie myślenia o kulturze nie jako o produkcie, lecz jako o usłudze, to kwestia najbliższych kilku lat.

Łukasza Gołębiewskiego „Śmierć książki. No future book” (Biblioteka Analiz) poświęcona jest wizji przyszłości książki m.in. w dobie wszechobecnej digitalizacji treści oraz nieograniczonych możliwości Internetu. „Śmierć książki. No future book” to przewrotnie zatytułowany esej o obecnym stanie kultury druku, zapoczątkowanej w 1455 roku przez wynalazek Gutenberga, oraz analiza mechanizmów i tendencji społecznych wpływających na kulturę XXI wieku. Autor pisze o śmierci książki, zmierzchu księgarń, zmianach w języku i konstrukcji literatury jako naturalnych konsekwencjach zachowań ludzkich oraz rozwoju technologicznego. Stawia zdecydowane i kontrowersyjne tezy. Czy literatura drukowana zamiera wobec dominacji hipertekstu i cyberprzestrzeni? Autor porusza również takie zagadnienia jak open source, e-book, e-ink, print-on-demand czy choćby blog. Książka, choć uwiarygodniona danymi statystycznymi, napisana jest przystępnym językiem, bez przypisów i nadmiaru cytatów, także bez zbędnej terminologii fachowej. Rejestruje nowe zjawiska kulturowe, które na równi fascynują, co przerażają.

„Śmierć książki” może nie była dla mnie pozycją absolutnie odkrywczą, ale z pewnością rzuciła nowe światło na kwestie druku (który mam nadzieję nigdy nie umrze). Jestem uzależniona od papieru, jeśli chodzi o czytanie, z pisaniem zaś bywa różnie. Uwielbiam książki, ich zapach i kartki pod palcami. Mam nadzieję, zresztą wydaje mi się, że podobnie jak autor, że wizja którą roztacza jest może nie tyle nieprawdziwa, co bardzo odległa. Z drżeniem przyznaję jednak, że powoli wpisuję się w obraz pokolenia, które może zmienić losy wydawnictw, druku, praw autorskich i samej książki właśnie.
„No future book” została napisana dość sprawnie - choć jako czytelnika irytują mnie wstawki przypominające o tym, że autor omawiał już temat w innym rozdziale. Czytelne tematy na akapitach w zupełności wystarczają, by zorientować się w budowie tej pozycji. Odnoszę też smutne wrażenie, że autor bał się tego co napisał. W bardzo przystępny sposób opisuje swoje wizje, po co więc zaznacza (zbyt często), że naturalnie świat może się zmienić i los książki w przyszłości również może być zupełnie inny? To na szczęście raczej moje czepialstwo, niż zarzut w stronę całości.
Wielki ukłon za oszczędność w cytatach, a za to ubarwienie przykładami, danymi i dążenie do tego, by przekaz zawarty w książce nie był jedynie odrealnioną wizją przyszłości.

Historiaimedia.org to pierwszy polski serwis meta-historyczny poświęcony zagadnieniom relacji między historią a mediami. Obecność historii w dyskursie medialnym, wpływ mediów na kształtowanie świadomości przeszłości, internet i nowe technologie w badaniach i edukacji historycznej, historia i sztuka współczesna - to tylko niektóre z interesujących nas zagadnień. Chcemy promować koncepcje digital history, wzorując się na amerykańskich praktykach Center for History and New Media oraz informować o nowych zasobach i narzędziach historycznych dostępnych online - czytam o idei serwisu.

Jeśli macie swoje propozycje lektur - dopisujcie je jako komentarze.